"nolmuş?"

Sema'nın köşesi…

Etiket: hope

Güncel…

bench cascade creek environment

Photo by Pixabay on Pexels.com

Hayat hep yapılması gerekenler ile dolu.
Aile
Çalışmak
Kendinle ilgilenmek
Sevgili
Arkadaşlar
Günün koşturmacası içinde ekstra çıkan işleri araya sıkıştırmak
Alınması gerekenler için dükkanlara gitmek.

Hele bir de çocuğunuz varsa?! Oy!

Hep yetişmeye çalışmak…

Durmak istiyorum!
Uyumak istiyorum?!

Mart geldi…

pexels-photo-891252.jpeg

Mart ayı bana nedense çookkk uzun gelir…

Yani Aralık da Ocak da aynı uzunlukta ancak Mart bana hep çookk uzun gelir. Nedenini düşününce de bence kış ve soğuk sevmeyen ben artık enerjimin son kırıntılarını Nisan ayına ulaşmak için harcadığımdan Mart banaaa çookkk uzun geliyooorr!

Peki ne yapacağız? Şarj olmak gerek…

Düzenli uyuyun: Akşamları mümkün oldukça altı, sekiz saat arası uyumaya çalışın. Böylece sabahları dinlenmiş uyanacaksınız ve günün kasveti ve gri havası ve soğuğu sizi normalden az etkileyecek. Uyanınca da aynada kendinize gülümsemeyi unutmayın. 🙂

Hafta sonları kendinize zaman ayırın: Bugün oturun Mart ayının her hafta sonunu organize edin. Hafta sonu günlük rutinlerinizin arasına bir etkinlik sıkıştırın.
Mesela bir hafta sonu evde film izleyin en sevdiğiniz yiyecekler ile!
Bir hafta sonu sevdiğiniz bir müzik dinletisi bulmaya çalışın ve gidin.
Ve bence en önemlisi ne kadar soğuk olursa olsun bir hafta sonunuzda yürüyüş planı yapın temiz hava (İstanbul’da ne kadar mümkünse işte!) bize iyi gelir, şarj eder. Ağaç olan alanlarda vakit geçirmeye çalışın o gün. Ama yakınlarda da bir kafe olsun ki kahveniz ile ısınabilesiniz.
Bir de bakım… ah bakım zamanı, bahar geliyor cildinizi, saçlarınızı… içiniz kadar dışınızı da yenileyin 😉 siz en doğru adresi bilirsiniz. Kuaförünüze gidin, masaj randevusu alın, ah hamam işte tam zamanı hamama gitmenin…

Yalnız kalmayın: Zaten zor bir ay… mümkün olduğunca sosyalleşin. Evde de olsanız yanınızdan ekibinizi eksik etmeyin, eğlenin…

pexels-photo-63507.jpegVe… uzun zamandır yapmadığınız bir şeyi yapın. Yoga, meditasyon, nefes çalışmaları gibi tatlı şeyleri severiz… destekleriz. Ama siz yine de oturup dua edin yatmadan önce. İşte asıl o zaman şarj olduğunuzu ve yalnız olmadığınızı hissedeceksiniz. Evet, evet bu akşam? Deneyin…

“Organik” mi?

pexels-photo-583838.jpeg

Benim çocukluğumda öle bir şey yoktu. Biz her şeyin safını yedik, içtik, hayatımızda barındırdık.

Organik elma,
Organik pırasa,
Organik peynir,
Organik mercimek,
Organik tavuk,
Organik bal…
Organik kalp…
Organik insan…

Üstelik olması gerekenden daha pahalı o organikler?!
Üstelik olması gerekenden daha uzak “saf, temiz” olan…

Var mı bulan?

 

“Anneanne, ben aslında Diyarbakır’da değildim”

page_tugce-tatari-bu-kitabi-ozellikle-agir-milliyetci-genclerin-okumasini-isterim_845494342

Bir yandan hızlıca okuyup herşeyi bilmek istedim, bir yandan da bitmesin istedim kitap… “Kürt meselesi”ni nasıl ve nereden objektif ve yorumsuz okuyabilirim diye düşünürken Tuğçe’nin paylaşımını gördüm Facebook’ta… Heyecanlıydı, ilk kitabı “Anneanne, ben aslında Diyarbakır’da değildim” Tuğçe Tatari’nin.

Işte “tam zamanında” dediğimiz şey oldu ben bu konuda okumak isterken… koşarak gidip kitabı aldım. Okudum! Ve üzerinde düşünmeden büyüdüğüm bir konuyu “diğer” taraftan da dinleme imkanı buldum. Yakınlarımın 90’lı yıllarda yaşadığı askerlik süreçleri zaten bir önyargı oluşturmuştu bende ve bunu sorgulamadan yıllar geçirdim. Ne zaman ki kıpırdanmaya başladım ve okuduğum kitaplar artık romandan çok bilgi içeren kitaplara döndü “Kürt meselesi” de kafamı kurcalayan bir konu olmuştu.

Neden “dağa çıkmak” ihtiyacı hissetmişlerdi?
Onlar neler yaşadı?
Istedikleri ne?

Kafamda dolaşan sorular… Fakat bu cevabı “diğer” taraftan duymak istiyordum. Objektif haberciliğin yapılmadığı, taraflı bilgiler değildi aradığım. Biri bana aktarsın bunları ama kendi yorumunu katmasın lütfen! Işte sizde bu soruları kafanızda çeviriyorsanız okumanız gereken kitap, bizim gibi hisseden birinin yazmış olduğu kitap olmalı. En azından bu konuda okuyacağınız ilk kitap. (Sonrasında ne okursunuz bilemem ama benim aklımda birşeyler var okumak için sıraya koyduğum.)

Evet, cevabı “diğer” taraf vermeliydi ama nasıl? Bunu ben yapamam… öyle bir çevrem yok. Bu konuda “dağa çıkmak” olayını yaşamış birini tanımadım hiç. Bana göre cesaret ve emek ile, kendisine göre cesaret değil emek vererek (Mirgün Cabas’ın programında dediği gibi…) yazmış bu kitabı Tuğçe Tatari. Ve bizim gibi tek taraftan bakmak zorunda bırakılanlara “diğer” tarafı anlamak için (objektif olarak) bir kitap yazmış Tuğçe Tatari. Okuduğunuzda kitapta konu edilmiş kişiler ile hem fikir olursunuz yada olmazsınız o ayrı bir konu. Ama okumak “diğer” tarafın fikirlerini bilmek sizi değiştirecek. En önemlisi bilgilendirecek ve emin olun artık sohbetlerde farklı konuşacaksınız… acımasızca değil, bilerek eleştireceksiniz. Iyi veya kötü eleştirmek, o size kalmış.

Kitabı okurken bazen karıştım bazen ağladım bazen de neşelendim. Bana dokunan bir kitap oldu ve etkilendim. Tarafsız aktarımın ve bana ulaştırdığın bilgiler için teşekkür ederim Tuğçe Tatari…

Hiç bir zaman bir tarafa ait olma ihtiyacı hissetmedim. Ben yaşadığım hayatta “iyi insan” olmak üzere yola çıktım. Bundan dolayı da bir “mesele” varsa tarafları da dinlemeliyim. Siz de dinleyin… en azından yargılayacaksanız da bilerek yargılayın.

En önemlisi, barış bizden başlıyor… önce kendimiz ile barışalım, gerisi gelir.

#peace

Not: Kitabı okuyunca kafamda yeni sorular oluştu tabi… sorular bitmez! Tuğçe ile bir kahve içip sorularımı sormak için sabırsızlanıyorum.

kısa bir ara…

snoopyplanking

Bu aralar yazamıyorum… üzülmek, düşünmek ile geçiyor günler. Her sabah başka bir kara haber ile uyanıyoruz ki bilmediklerimiz ayrı bir konu! Bir yandan da “hayat devam ediyor…” olayı beni daraltıyor.
Yani kafam karmakarışık. Ne hissedeceğimi şaşırmış durumdayım.

Toparlandığımda yazacağım.

#kafagitti

Cumartesi sabahı keşifleri…

CUS1030PeaceLoveHopeDream

Benim olayım Cumartesi sabahları, özellikle erken saatler. Kimse evinden çıkmadan, İstanbul kalabalıklaşmadan… her yer benimdir. Öğle saatlerine doğru teslim ederim şehri koşturmalara ve genelde eve kaçarım. Işte bu Cumartesi sabahları özel olduğundan ben de genelde özel mekanlar bulup gitmeyi seviyorum. Yakın zamanda gideceklerim şunlar falan işte mesela… tamam tamam size de yazarım neler oldu, nasıl yerler, ben sevdim mi?

coffee-endingSwedish Coffee Point: Geçen haftalarda bir cumartesi sabahı, sabahın köründe gittiğim ve hayatımda yediğim en güzel havuçlu keki yediğim Cihangir’deki mekan. Hatta aklıma nutellalı kurabiyeyi sokmuş yer burasıdır, görüp yiyemediğimden (yer kalmamıştı midemde) kendim yapmıştım evde sonraki hafta… Yeni keşif olmayacak ama TEKRAR gidilecek yerler arasına girdi. Dediğim gibi Cumartesi sabah mekanları olarak ayrıca yazacağım.

Dandin Bakery: Sağolsun yine Istanbul Daily Secret‘in günlük mailleri ile aklıma soktuğu mekan… henüz internette baktım keep-calm-it-s-saturday-morningsadece, güzel mekan. Karaköy’de, gidip görülecek.

Pim Patisserie: Burası da tam Dandin Bakery karşısında bir yer… tesadüf Dandin Bakery fotoğraflarına bakarken keşfettim. Gidilsin…

BiKrep: Nasıl yazsam bilemediğim, fotoğrafları ile beni deliye çevirmiş olan mekan… en yakın zamanda gidilsin!

Myka Şarküteri: Bir aşk ile sevdiğim Cihangir mekanı… TEKRAR gidilsin mekanlarındandır. Yazıma ekleyeceğim.

Heh! bunu bilenler bilir…
#benibekleyinanacım

üf! çok gereksiz yaa…

peanuts (2)

– Cumartesi ne yapsak canım yaa?

– E Cumartesi Sevgililer Günü, ben sevgilimle olurum kuzum ya…

– Ha! Doğru ya… yani bana saçma geliyor ya sevgililer günü de ne amaann?! Öyle insanlar para harcasın diye icat işte. Yani ben MARMELATLI KAP KURABİYEsevgilim varken de (en son ne zamandı hatırlamıyor) kutlamazdım. Bana her gün sevgililer günü zaten (bulsa!). Ben en fazla kurabiye yapardım eskiden aslında… kalpli bööllee içi çilek reçelli falan (gözleri açılıyor anlatırken) hani üstünden görünür ya kırmızı kırmızı çilek reçelli ortası delik kurbiyeler. Yani onları bi de kalpli kutuya koyardım, pembe parşömen kağıdı aramış bulmuştum bi kere süslü olsun diye (birden fazla heyecanlandığını anlar ve sakinleşmeye çalışır). Aslında önem vermem ben, ne alaka yani…

– ?!

“az bi” durun…

Some-Real-Facts-About-Native-Americans-2

Biri anlatmıştı, kim hatırlamıyorum…

Bir kovboy ve bir kızılderili at üstünde koşturmaktaymış. Uzun süre bu şekilde seyahat ettikten sonra birden kovboy kızılderilinin yanında olmadığını farkedip tozu dumana katarak durmuş (hızlı gidiyorlar ya hani birden fren yapıyor at, toz toprak birbirine giriyor, sanki Red Kit! peh!) arkasına bakmış ve kızılderili geride, durmuş öylece sabit. Yanına gitmiş demiş ki “hayırdır aga ne iş, neden durduk?” kızılderili cevap vermiş: “ Uzun süredir çok hızlı gidiyoruz, ruhum geride kaldı… durup onu beklemeliyim!”

Screen Shot 2015-02-09 at 11.44.14Kolay sinirlenmeye başladığım, enerjimin düştüğü ve memnuniyetsiz olduğum zamanlarda “az bi” durmalıyım ve kendimle ilgilenmeliyim ki “ruhum bana yetişsin” diyorum ben de…

Bu haftasonu kendimleydim, canım ne isterse onu yaptım. En güzeli de uzuuunn bir yürüyüş yapabilmek Screen Shot 2015-02-09 at 11.43.47oldu. Ayağım ile biraz problemim var ama zorlamadan yine de yürüdüm.

Ayrıca Nutella’lı kurabiye de yaptım. Of diyorum! Tarifi şurdan alabilirsiniz, çok kolay.
http://bulutagaci.blogspot.com.tr/2014/10/3-malzemeli-nutellal-kurabiye-tarifi.html

Bir de okuduğum kitap, şahane arkadaş “Hayatın Satır Araları – Modern Zamanda Kendini Bulmak” Mahmud Erol Kılıç yazmış… ikinci kez okuyorum, üst üste okuyorum. Çok sevdim, tavsiye ederim. Bu aralar başucu kitabım…

#memyselfandI

 

 

ne desek boş…

charliehebdo

Umuyorum ki 2015 aşk, umut ve barış ile gelir… istersek olur deriz ya hep isteyelim! Yeni yıla başlarken yaşanan üzücü olaylar… hem ülkemizde hem dünyada. Can sıkıcı, üzücü, içimizdeki umudu söndürmeye hedefli sanki.

Elimizden gelen tek şey umut ateşimizi hep canlı tutmak, sönmesine izin vermeyin!

#love #hope #peace

* Karikatür Penguen dergisinden alınmıştır, yine çok iyi ifade etmişler.

İhtiyacım olduğunda… Ortaokul Sweeties!

gunaydin

Ortaokul arkadaşlarımı görmek beni bu kadar mı heyecanlandıracaktı ve enerji dolduracaktı?! Tahmin etmezdim… Müthiş bir izmir5
duygu!

Evet inkar etmeyeceğim Allah Facebook’tan razı olsun, birbirimizi bulduk ve hayatlarımızdan haberdarız. Ancak okuduğun ve sıkca gitmediğin bir şehirde bir araya gelmek, yıllar sonra… okuduğun okula gitmek sınıf arkadaşların ile! “Oh miSs” durumu bu işte. Size anlatmak istediğim tabi ki yediğim içtiğim, gezdiğim İzmir değil. Bu haftasonu ben yenilendim… size bir tedaviye ihtiyaç izmirgirlsduyduğunuzda yapabileceğiniz bir yol göstermek istiyorum. Tabi ki herkes bunu düşünür, “arkadaşlarım ile bir şeyler
yapayım da neşemizi bulalım” der. Ancak çocukluk (yada ergen) zamanlarımızın arkadaşları başka. Hele ki buluştuğunuzda yıllar öncesinde kaldığınız yerden devam edebiliyorsanız, paha biçilemez. Baktınız ki sıkılmaya ve tekdüze bir hayat yaşamaya başladınız canlanmak için hemen bu yolu deneyin. Çocukluk arkadaşlarınız ile bir araya gelin…

2015 geliyor… siz de yeni yıl gelmeden, hemen! enerji dolmak için uzun zamandır görmediğiniz arkadaşlarınız ile bir araya gelin. izmirokul
Günümüz stresinden, işten, hayat koşturmacasından uzaklaşın… konuşacağınız anılar, birbirinize hatırlatacağınız anlar çok değerli. Ve en önemlisi buluştuğunuzda “çeyrek asır” geçmiş de olsa davranışlarınızın aynı olduğunu anlamanız. Kimle ne yaşadıysanız içinizden bilinçsizce o davranışlar çıkıyor…

Ben bu haftasonu,
Dedim ki… “Çok şanslıyım!”
Dedim ki… “Seviliyorum!”
Dedim ki… “Beni yargılamadan, olduğum gibi kabul eden ve seven, benim gibi içindeki ergeni kaybetmemiş arkadaşlarım var!”
Dedim ki… “Asla yalnız değilim, asla yalnız kalmayacağım!”

izmirokbye Siz de en güzel duyguyu hissetmek istemez misiniz?
Telefona sarıldınız mı?

Hah tamam… zamanı “şimdi!”